Ένας αιώνας Παναιτωλικός, ένας αιώνας κίτρινος και μπλε!

Μία επαρχιακή ομάδα που αποτελεί πρότυπο. Μία ομάδα - ή καλύτερα ένας σύλλογος - που έχει αφήσει ήδη το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Ένας «Γυμναστικός Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος» που αποτέλεσε έναυσμα για την μόρφωση και την ενασχόληση με τον αθλητισμό πολλών ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς: Ο Παναιτωλικός συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής! Ένας σύλλογος, μακριά από τα αστικά κέντρα Αθηνών και Θεσσαλονίκης, που γίνεται σημείο αναφοράς στις συζητήσεις των ποδοσφαιρόφιλων απανταχού και γράφει τη δική του ξεχωριστή ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Γράφει ο Δημήτρης Παπαδάτος.

Θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο σύντομος και ταυτοχρόνως περιεκτικός. 

Η ενασχόλησή μου με το ποδόσφαιρο ξεκινά περίπου το 2010. Σαν Αγρινιωτάκι, έμελλε να ζήσω την πρώτη αξιομνημόνευτη ποδοσφαιρική στιγμή, από κοντά, στο γήπεδο του Παναιτωλικού, μετά την άνοδο στην Α' Εθνική, ύστερα από 34 χρόνια. Εκεί, όπου στο πρώτο παιχνίδι της επιστροφής, τα «καναρίνια» έπαιξαν απέναντι στον Πανιώνιο. Ένα ματς που δεν είχε ευτυχή κατάληξη, αλλά ο 7χρονος εαυτός μου δεν νοιάστηκε ιδιαίτερα. Πρώτη φορά ένας ποδοσφαιρικός αγώνας από κοντά έχει πάντα ξεχωριστή θέση στο μνημονικό του καθενός.

Από εκεί και μετά, τι να πρωτοθυμηθώ; Την εκ νέου άνοδο τη σεζόν 2012-13, με τις ματσάρες απέναντι σε Νίκη και Ολυμπιακό Βόλου με τον πατέρα μου και το διπλό ανόδου απέναντι στον δεύτερο; Την παραλίγο έξοδο στην Ευρώπη το 2015; Τα αμέτρητα παιχνίδια με τον παππού στην κερκίδα από νωρίς; Τα απογεύματα στην ακαδημία της ομάδας στα μικράτα μου; Ή την κάλυψη αγώνων εδώ και δύο χρόνια από το μετερίζι του σχολιαστή; Πολλές στιγμές, που σίγουρα δε χωρούν στα στενά όρια του άρθρου.

Αλλά, ας το πάρουμε λίγο απ' την αρχή. Σίγουρα, όποιος ψάξει, διαβάσει, ενημερωθεί, μπορεί να βρει πολλά για την ιστορία του συλλόγου. Απ' το πώς ξεκίνησε, πώς πορεύτηκε στα χρόνια, ποια εμπόδια συνάντησε κ.ο.κ. Σίγουρα, αντικείμενο πολλών αφιερωμάτων είναι τα συγκεκριμένα, οπότε η μνεία σε αυτά θα περιοριστεί. 

Αυτό που πρέπει όμως να αναφερθεί είναι το «Φ» στο όνομα της ομάδας, «Παναιτωλικός Γυμναστικός ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ Σύλλογος». Ίσως αποτελεί μοναδικό ανά την υφήλιο αυτό, αλλά ο Παναιτωλικός ήθελε από τα πρώτα του... βήματα να αποτελέσει εφαλτήριο γνώσης σε μια εποχή, αν μη τι άλλο βυθισμένη στο έρεβος, ελέω φτώχειας, πολέμου, εμφυλίου κ.λπ. Είναι κάτι που σίγουρα, αν κάποιος δε γνωρίζει, τον παραξενεύει. Σε κάποιον άλλο, ίσως φαίνεται και κάτι δεδομένο την σημερινή εποχή, κρίνοντας με το σημερινό πλαίσιο. Όμως, αυτό που μένει είναι ότι ο Παναιτωλικός πρωτοστάτησε σε κάτι σπάνιο, σε κάτι αξιομνημόνευτο, σε κάτι πέρα για πέρα ανθρώπινο.

Περνώντας στο ποδοσφαιρικό τμήμα, με την ευρύτερη έννοια, η ομάδα του Παναιτωλικού αποτελεί πρότυπο, έχοντας φτάσει στο αποκορύφωμα της σύγχρονης ιστορίας του την τελευταία 20ετία. Από πού να αρχίσει κανείς να ξετυλίγει το νήμα; 

Από την διοικητική μαεστρία του Φώτη Κωστούλα, που έχει προσδώσει στον Παναιτωλικό κύρος, τόσο εντός όσο και εκτός των γραμμών; Ένας σύλλογος, για τον οποίο δεν ακούγεται το «παραμικρό» στο γεμάτο χάος ελληνικό ποδόσφαιρο, μάλλον κάτι καλό θα κάνει και αυτός. 

Από το γεγονός ότι υπάρχουν πόσοι και πόσοι που έρχονται ανά τα χρόνια στην ομάδα και δένονται, τόσο με την πόλη όσο και την ομάδα; Άνθρωποι του ποδοσφαίρου που έχουν γράψει (και γράφουν) την ιστορία τους με την κίτρινη και μπλε φανέλα και αποκαλούν τον Παναιτωλικό «σπίτι τους»;

Μπορεί κανείς να σταθεί σε πολλά. Στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, στο πανέμορφο γήπεδο, στους οπαδούς που είναι πάντα εκεί, αλλά είπαμε. Όλα αυτά, όμως, δεν θα αποτελέσουν βασικό κομμάτι του παρόντος αφιερώματος.

Έχοντας ζήσει όλα αυτά τα χρόνια τον Παναιτωλικό, μέσα από διάφορα στάδια, σε διάφορες περιόδους της ζωής μου και σε διάφορες περιόδους της δικής του ζωής, αυτό που μένει είναι πάντα η... προσμονή για την επόμενη Κυριακή, για το επόμενο παιχνίδι. Ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Πάντα ήθελες να δεις τι επιφυλάσσει η ερχόμενη εβδομάδα, το επόμενο ματς. Πάντα, υπήρχαν και οι «απογοητεύσεις» τα «γαμώτο», αλλά ποιος είπε ότι στο ποδόσφαιρο και γενικά στον αθλητισμό δεν υπάρχουν;

Πρόσφατα, σε μία συζήτηση που είχα, ρωτήθηκα σχετικά με το τι είναι αυτό που βρίσκω θελκτικό στο ποδόσφαιρο; Στο να υποστηρίζω μια ομάδα, κάποιους παίκτες, που στην τελική δεν τους ξέρω. Αρχικά, όντας μικρός, οι ποδοσφαιριστές, οι αθλητές εν γένει, δύνανται να αποτελέσουν πρότυπα αξιών, συμπεριφοράς και τρόπου ζωής. Και σαν νεαρός, όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι, όλα αυτά αποτέλεσαν βασική επιρροή.

Όμως, μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι το ποδόσφαιρο είναι στιγμές. Είναι οι στιγμές με τον παππού στο γήπεδο, είναι οι στιγμές με τον πατέρα στο γήπεδο, είναι αυτές οι μικρές ευκαιρίες να περάσεις λίγο χρόνο με άτομα που, κατά τα προφανή, σε χωρίζουν πολλά, κυρίως τα χρόνια, αλλά μέσα από το ποδόσφαιρο βρίσκεις κάτι να σε συνδέει. Αυτό μου πρόσφερε ο Παναιτωλικός. Και συνεχίζει. Χρόνο με δικούς σου ανθρώπους, που υπό άλλες συνθήκες, δε θα είχες. Ή θα έψαχνες να βρεις κάτι άλλο, που δε θα σε γέμιζε ενδεχομένως εξίσου. 

Οπότε, η απάντηση μπορεί συνοπτικά να είναι ότι το ποδόσφαιρο - ο Παναιτωλικός - είναι στιγμές. Στιγμές όπου η αγάπη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, μπροστά σε ένα πάθος, σε κάτι που μπορείς να ταυτιστείς. Και σίγουρα, αξίζει τον... κόπο, συναισθηματικό και πνευματικό, αξίζει να δημιουργούνται οι αναμνήσεις αυτές. Είναι οι φιλίες που δημιουργείς, οι γνωριμίες, η στιγμή της εβδομάδας που ο χρόνος ελαττώνει ταχύτητα και δίνει τη θέση του σε ατελείωτη πλάκα και τη δυνατότητα στην χαλάρωση.

Ταυτόχρονα, από την σκοπιά ενός δημοσιογράφου - σχολιαστή των αγώνων της ομάδας, φτάνεις στο σημείο να σκέφτεσαι τον τότε εαυτό σου, στην ακαδημία της ομάδας, στα κάγκελα του γηπέδου, φωνάζοντας για μία φανέλα και σε διαπερνά ένα ρίγος, κάτι το ανεξήγητο. Που ίσως τελικά και να εξηγείται, αν αναλογιστείς ότι κάποτε τα έβλεπες όλα... εξωγήινα και πλεόν - κατά κάποιον τρόπο και με την καλή έννοια - τα απομυθοποιείς. Νιώθεις ότι μπορείς να τα προσεγγίσεις.

Άρα, σύντομα και φτάνοντας προς το τέλος, αυτό που μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος είναι τι αποτελεί ο Παναιτωλικός;

Σε προσωπικό επίπεδο, σίγουρα αποτελεί σημαντικό κομμάτι των ως τώρα αναμνήσεων που έχω χτίσει.

Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πόλης μου.

Αποτελεί βασικό πρότυπο του πώς πρέπει να λειτουργεί ένας σύλλογος, όχι απλά μία ομάδα.

Και αυτό που σίγουρα αποτελεί, είναι ένας σύλλογος, που ακόμα και αν κάποιος δεν τον υποστηρίζει, δεν μπορεί παρά να τον θαυμάζει και να του αναγνωρίζει το κάτι... ρομαντικό στην εποχή που απορρίπτει κάθε τι ρομαντικό ως παρείσακτο και αναχρονιστικό.

Χρόνια πολλά στον Παναιτωλικό!