Η Εθνική δεν είναι για μιζέρια, είναι πρώτη και ο υπόλοιπος πλανήτης την σέβεται !

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που παρακολουθεί την Εθνική Ελλάδας όχι για να χαρεί μαζί της, όχι για να αναλύσει ψύχραιμα τα καλά και τα κακά της, αλλά κυρίως για να βρει κάτι για να… μιζεριάσει, είναι της μόδας βλέπετε.

Κριτική; Φυσικά και χρειάζεται και να την κάνουμε όλοι μας αλλά κριτική σημαίνει να βλέπεις ολόκληρο το παιχνίδι, να αναγνωρίζεις τι έκανε σωστά μια ομάδα, πριν αρχίσεις να ψάχνεις τι έκανε λάθος και αν κάποιος είδε το χθεσινό ματς μόνο για να βρει ψεγάδια, μάλλον έχασε το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας.

Αυτό που είδαμε στο Άουγκσμπουργκ ήταν, στα δικά μου μάτια, το πιο ολοκληρωμένο και ώριμο κοουτσάρισμα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς με την Εθνική και θα επιμείνω σε κάτι, γιατί το βλέπω συχνά, το παιχνίδι στο Γουέμπλεϊ απέναντι στην Αγγλία ήταν ειδικών συνθηκών, δεν θέλω να το βάλω στην ίδια εξίσωση, αυτό που έγινε στη Γερμανία ήταν διαφορετικό χθες βράδυ.

Η Ελλάδα ήξερε ακριβώς τι ήθελε να κάνει για πρώτη φορά

Επιτέλους, μία Εθνική απόλυτα συγκεντρωμένη στην άμυνα, δεν πήγε στη Γερμανία για να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο κατοχής απέναντι στους Γερμανούς αλλά για να τους δυσκολέψει, να τους βγάλει από τη ζώνη άνεσής τους, να κλείσει τους χώρους και όταν κλέψει την μπάλα να χτυπήσει στην μετάβαση. Οι Γερμανοί βρήκαν μπροστά τους μία ομάδα που αμυνόταν με συγκέντρωση και έναν Τζολάκη σε μεγάλη βραδιά. Σίγουρα κάπως θα βοήθησε πιστεύω και το γεγονός ότι αυτή η Γερμανία βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο, ο Γιούργκεν Κλοπ άλλωστε έχει επιλέξει για τα πρώτα παιχνίδια του δύο διαφορετικά γκρουπ παικτών και συνολικά 44 ποδοσφαιριστές , ώστε να δοκιμάσει πρόσωπα και λύσεις.

Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε, ακόμη και μια Γερμανία σε μετάβαση έχει ποδοσφαιριστές έναν προς έναν. Κίμιχ, Βιρτς, Αντεγιέμι και οι υπόλοιποι δεν έγιναν ξαφνικά μέτριοι επειδή ο Κλοπ βρίσκεται στην αρχή της δουλειάς του. Η Ελλάδα απλώς κατάφερε να τους κάνει να παίξουν ένα παιχνίδι που δεν τους βόλευε και αυτό είναι τεράστια υπόθεση και αξίζει τα συγχαρητήρια όλων μας.

Παυλίδης, ένα παιχνίδι για να διδάσκεται από γενιά σε γενιά

Βαγγέλης Παυλίδης, για εμένα πλέον ο κορυφαίος Έλληνας επιθετικός που έχω ζήσει. Δεν πιστεύω ότι είναι η παρόρμηση της στιγμής και τον χαρακτηρίζω ως top of the top. Το χθεσινό του παιχνίδι ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα καλό 90λεπτο.Ήταν ένα παιχνίδι που πραγματικά, θα μπορούσε να μπει σε αρχείο και να χρησιμοποιηθεί ως διδακτικό υλικό για το τι πρέπει να κάνει ένας δεύτερος επιθετικός όταν η ομάδα του αμύνεται χαμηλά και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να φύγει στην επίθεση.

Ο Παυλίδης δεν έπαιξε απλώς ως φορ. Έπαιξε ως ο πρώτος αμυντικός ψηλά, αυτός που θα κόψει και θα συνδέσει άμεσα, ήταν το σημείο αναφοράς στις μεταβάσεις και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτό δεν το έκανε εις βάρος της επιθετικής του παρουσίας, γιατί πολύ απλά όποτε ήθελε βρισκόταν όπου ήθελε.

Στο 67ο λεπτό κλέβει την μπάλα, μπαίνει στην περιοχή και αντί να ψάξει προσωπική ενέργεια, προσφέρει ουσιαστικά έτοιμο γκολ στον Ιωαννίδη με την ευκαιρία να χάνεται αλλά δεν πειράζει, αφού εν τέλει δεν στοίχισε κιόλας. Άλλωστε στο 74' έρχεται η φάση του γκολ, ο Παυλίδης κλέβει ξανά, βλέπει τον Τζόλη και αντί να επιλέξει την πιο απλή λύση, επιχειρεί την κάθετη αλλαγή παιχνιδιού που ανοίγει την άμυνα της Γερμανίας. Ο Τζόλης συνεχίζει, η μπάλα φτάνει στον Κουρμπέλη και τα υπόλοιπα είναι ιστορία, γράφει το 0-1 μέσα στην Γερμανία.

Και εδώ είναι που λέω ότι όσοι αγαπάτε πραγματικά το ποδόσφαιρο, όσοι ασχολείστε με την τακτική ή έχετε κάνει προπονητική, αξίζει να ξαναδείτε ολόκληρο το παιχνίδι του Παυλίδη. όχι μόνο τις φάσεις και να χαζεύετε την μπάλα αν πηγαίνει δεξιά και αριστερά. Δείτε ολόκληρο το παιχνίδι, γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία.

Τζολάκης υπό πίεση

Ο Κωσταντής Τζολάκης είναι μια ξεχωριστή ιστορία, από την πλήρη αμφισβήτηση στην αποθέωση μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα.

Όπως είχα πει και στο πρώτο του παιχνίδι στην Premier League ότι αυτά τα παιχνίδια, αυτά τα επίπεδα πίεσης, μπορούν να τον κάνουν διαφορετικό τερματοφύλακα σε συνδιασμό με την φοβερή εμφάνιση του τότε και έχτισε πάνω σ' αυτό.

Όσο μεγαλώνει η πίεση, τόσο περισσότερο μοιάζει να μεγαλώνει και ο ίδιος, να γιγαντώνεται. Απέναντι στη Γερμανία έκανε σημαντικές επεμβάσεις, μεταξύ άλλων σε προσπάθειες του Αντεγιέμι και του Κοντέ, αλλά και σε εκτέλεση φάουλ του Κίμιχ.

Υπάρχει όμως ένας ακόμη παράγοντας που προσθέτει βάρος στην εμφάνισή του, υπήρχαν αρκετοί σκάουτερ στο γήπεδο που τον παρακολουθούσαν. Δεν ξέρω αν αυτό τον επηρέασε, ξέρω όμως ότι όταν είσαι ένας νεαρός τερματοφύλακας και ξέρεις ότι σε παρακολουθούν άνθρωποι που μπορούν να επηρεάσουν την επόμενη ημέρα της καριέρας σου, το βάρος στους ώμους σου είναι ακόμη μεγαλύτερο κι εκείνος στάθηκε, χωρίς πολλά πολλά.

Δεν ήταν μόνο ο Τζολάκης

Αν γράψουμε ότι η Ελλάδα κέρδισε επειδή «ο Τζολάκης έπιασε τα πάντα» και επειδή ο Παυλίδης έκανε παιχνίδι που θα πρέπει να διδαχθεί, αδικούμε ολόκληρη την ομάδα.

Ο Μαυροπάνος και ο Ρέτσος έκαναν τεράστια δουλειά, οι γραμμές έμειναν συμπαγείς και οι ποδοσφαιριστές μας έβαλαν το σώμα τους σε πολλές φάσεις δείχνοντας αυταπάρνηση, που πρώτη φορά βλέπουμε μετά από πολλά χρόνια. Σε μία απλή ανάγνωση στατιστικών θα δείτε πως έχουν καταγραφεί 33 απομακρύνσεις για την Εθνική μας, 22 τάκλιν και σημαντική υπεροχή στις μονομαχίες. Αυτό σαφώς και δεν είναι τύχη, ούτε δείχνει φοβικότητα, η τύχη μπορεί να σε βοηθήσει σε ένα παιχνίδι, δεν μπορεί να σε κάνει να αμύνεσαι σωστά για 90 λεπτά, η απόλυτη συγκέντρωση στον στόχο σου σε οδηγεί στην σωστή και πλήρη άμυνα που είδαμε εχθές βράδυ.

Η Εθνική δεν χρειάζεται ούτε αποθέωση χωρίς λόγο ούτε μιζέρια

Κριτική θα υπάρξει και πρέπει να υπάρχει αλλά μην «βαφτίζουμε κριτική την μιζέρια»

Ούτε ο Γιοβάνοβιτς είναι αλάνθαστος, ούτε οι παίκτες είναι αλάνθαστοι, ούτε επειδή κερδίσαμε τη Γερμανία ξαφνικά λύθηκαν όλα τα προβλήματα μας αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην υγιή κριτική και στη μιζέρια. Το ένα προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει ενώ το άλλο ψάχνει απλώς να επιβεβαιώσει ότι κάτι δεν πάει καλά σόνει και ντε.

Χθες, λοιπόν, κάτι πήγε πολύ καλά για να γράφουμε αυτό το άρθρο, η Ελλάδα έπαιξε με σχέδιο, συγκέντρωση, ένταση, αμυντική πειθαρχία και καθαρό μυαλό στις μεταβάσεις. Κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της τη Γερμανία και έκανε το 2/2 στο Nations League.

Ο Παυλίδης έκανε ένα παιχνίδι που αξίζει να διδάσκεται, ο Τζολάκης επιβεβαίωσε τον λόγο που πήρε μεταγραφή στην Premier League, o Κουρμπέλης έβαλε το γκολ της ιστορικής νίκης και ο Γιοβάνοβιτς παρουσίασε μία Εθνική που ήξερε τι ήθελε να κάνει.

Δεν χρειάζεται να πανηγυρίζουμε σαν να κατακτήσαμε τίτλο αλλά δεν χρειάζεται και να ψάχνουμε ψεγάδια σε μία ιστορική νίκη. Η Εθνική είναι πρώτη και όσο είναι πρώτη, οφείλουμε να κοιτάμε την κορυφή και όχι την τρίτη θέση. Τα υπόλοιπα θα τα κρίνουμε όταν έρθει η ώρα και θα γράφουμε και θα μιλάμε επί ώρες στην αγαπημένη σας γωνιά, στο Sportsnewsgreece.