Παναθηναϊκός: Μια χρονιά με κακή αφετηρία ολοκληρώθηκε με ακόμα ένα ... ξήλωμα

Αν υπάρχει μία ομάδα που απογοήτευσε περισσότερο από κάθε άλλη στη φετινή Super League, αυτή είναι ο Παναθηναϊκός. Όχι γιατί τερμάτισε τέταρτος αν και αυτό από μόνο του λέει πολλά αλλά γιατί μπήκε στη σεζόν με φιλοδοξίες πρωταθλητισμού και σε μεγάλο μέρος της χρονιάς έμοιαζε να παλεύει ακόμη και για την είσοδο στην τετράδα. 

Η 4η θέση κλείδωσε αρκετά νωρίς και στα playoffs η ομάδα δεν έδειξε ποτέ ικανή να μπει πραγματικά στη μάχη του τίτλου.

Ένα σύνολο χωρίς ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του φετινού Παναθηναϊκού ήταν ότι κανείς δεν μπορούσε να περιγράψει με βεβαιότητα τι ακριβώς ήθελε να παίξει, για το οποίο σίγουρα ευθύνεται και η συνεχής αλλαγή προσώπων στον πάγκο. Σε κάποια παιχνίδια προσπαθούσε να κυκλοφορήσει την μπάλα και να έχει τον έλεγχο, σ' άλλα έπαιζε πιο άμεσα, ενώ πάλι σε κάποιες άλλες περιπτώσεις έμοιαζε να περιμένει τις ατομικές ενέργειες των ποιοτικών του παικτών με αποτέλεσμα αυτό που παρουσιάζει να είναι ένα διαφορετικό πρόσωπο σχεδόν... κάθε εβδομάδα ! Αυτό το αγωνιστικό μπέρδεμα φάνηκε από νωρίς στη σεζόν και ουσιαστικά δεν διορθώθηκε ποτέ, ακόμη και όταν έρχονταν νίκες, δύσκολα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Παναθηναϊκός είχε βρει σταθερό τρόπο παιχνιδιού ή ότι έπειθε πραγματικά.

Ομάδα που ζούσε από εκλάμψεις και όχι από σταθερή απόδοση

Οι καλές εμφανίσεις υπήρξαν, το πρόβλημα εντοπιζόταν αλλού, στο ότι αυτές εμφανίζονταν σποραδικά. Ο Παναθηναϊκός μπορούσε να κάνει ένα πειστικό παιχνίδι απέναντι σε ισχυρό αντίπαλο και αμέσως μετά να χάσει βαθμούς σε θεωρητικά πιο βατό ματς. Αυτή η έλλειψη συνέπειας τον ακολούθησε σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, οι αριθμοί της κανονικής περιόδου δείχνουν μια ομάδα αρκετά πίσω από τους τρεις διεκδικητές του τίτλου, τόσο σε βαθμούς όσο και σε συνολική παρουσία μέσα στη σεζόν.

Το καλοκαίρι δεν έλυσε τα προβλήματα του ρόστερ

Ο Παναθηναϊκός μπήκε στη χρονιά με αρκετά ερωτήματα και πολλά από αυτά παρέμειναν αναπάντητα μέχρι το τέλος. Υπήρχε ποιότητα σε ορισμένες θέσεις, όμως η ομάδα συνέχισε να παρουσιάζει ανισορροπίες. Σε αρκετά παιχνίδια έλειπε η δημιουργία από τον άξονα, ενώ σε άλλα υπήρχε δυσκολία στο να μετατραπεί η κατοχή σε πραγματικές ευκαιρίες, με την κατάσταση να σώζεται από τα πλάγια κυρίως με Ταμπόρδα να δίνει λύσεις όταν το «τριφύλλι» προβλημάτιζε. Παράλληλα, η αίσθηση που άφησε η χρονιά είναι πως το ρόστερ είχε περισσότερα «καλά ονόματα» παρά πραγματική συνοχή και δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα.

Οι συνεχείς αλλαγές και η έλλειψη σταθερότητας

Και πάμε στο μεγαλύτερο πρόβλημα που εντοπίστηκε φέτος για τον Παναθηναϊκό... οι μεγάλες ομάδες συνήθως χτίζουν πάνω σε συγκεκριμένο προπονητή και πάικτες κάτι που δεν έκανε φέτος η ομάδα, η οποία έμοιαζε να ψάχνει συνεχώς τον εαυτό της. Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις... από τους προπονητές ; Από τις επιλογές στα χαφ; Διαφορετικές ισορροπίες στην επίθεση, μεταβολές στον τρόπο ανάπτυξης, αντί να δημιουργηθεί μια σταθερή βάση πάνω στην οποία θα εξελισσόταν η ομάδα, υπήρχε συνεχώς η αίσθηση ότι γίνονται διορθωτικές κινήσεις. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί ακόμη και στα playoffs ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να παρουσιάσει καθόλου βελτίωση, μένοντας στο «αφήγημα» ότι ξεπεράστηκε το εμπόδιο του Λεβαδειακού.

Η ψυχολογία κατέρρευσε νωρίς

Πολλές φορές το σημαντικότερο στοιχείο για μία ομάδα, για ένα σύνολο είναι η ψυχολογία και αυτή αγνοείτο για πολλούς μήνες, βασικά μέχρι και αυτή τη στιγμή που γράφω το άρθρο. Όταν μια ομάδα ξεκινά με στόχο το πρωτάθλημα και φτάνει να δίνει μάχη για την τετράδα, αναπόφευκτα δημιουργείται πίεση. Υπήρξαν σημεία της σεζόν που οι «πράσινοι» βρέθηκαν αρκετά πίσω βαθμολογικά και αναγκάστηκαν να κυνηγούν συνεχώς τους βαθμούς και την είσοδο στην 4αδα. Μάλιστα, χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να εξασφαλίσει την παρουσία του στα playoffs, αφού είχε βρεθεί για τεράστιο χρονικό διάστημα εκτός αυτών. Από εκεί και πέρα η ομάδα έπαιζε περισσότερο με άγχος παρά με αυτοπεποίθηση που αποτυπωνόταν εν τέλει στο γήπεδο.

Οι ανταγωνιστές του ήταν απλώς καλύτεροι

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτή είναι η πραγματικότητα, η ΑΕΚ είχε μεγαλύτερη σταθερότητα και ξεκάθαρη αγωνιστική πρόοδο μέσα στη σεζόν. Ο ΠΑΟΚ από πλευράς του είχε πιο ισχυρό κορμό και περισσότερες λύσεις κατά την διάρκεια των παιχνιδιών του. Ο Ολυμπιακός, παρά τα προβλήματά του, παρέμεινε πιο ανταγωνιστικός στα μεγάλα παιχνίδια και έπαιρνε τους βαθμούς όταν έπρεπε. Ο Παναθηναϊκός όμως... δεν ήταν χειρότερος μόνο στη βαθμολογία, ήταν χειρότερος και ως σύνολο. Γι' αυτό άλλωστε βρέθηκε δέκα βαθμούς πίσω από τους υπόλοιπους της τετράδας όταν κρίθηκαν τα playoffs.

Το βάρος της έδρας και η γενικότερη αστάθεια

Καθ' όλη τη διάρκεια των τελευταίων ετών, ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να ζει ανάμεσα σε διαφορετικές έδρες και μεταβατικές καταστάσεις. Μπορεί να μην αποτελεί τον βασικό λόγο της αποτυχίας, όμως η έλλειψη μιας μόνιμης και ισχυρής έδρας δεν βοήθησε στη δημιουργία σταθερής δυναμικής μέσα στη σεζόν. Το συγκεκριμένο θέμα αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης και μεταξύ των φιλάθλων του συλλόγου.

Ο Παναθηναϊκός όμως δεν έμεινε τέταρτος λόγω ατυχίας, διαιτησίας ή μιας κακής στιγμής στα playoffs, έμεινε τέταρτος γιατί σε ολόκληρη τη διάρκεια της χρονιάς δεν κατάφερε ποτέ να πείσει ότι είναι ομάδα πρωταθλητισμού. Δεν απέκτησε ξεκάθαρη ταυτότητα, δεν βρήκε σταθερότητα στην απόδοσή του, δεν έλυσε τις αδυναμίες του ρόστερ του και δεν άντεξε την πίεση όταν η σεζόν άρχισε να στραβώνει.

Το πιο ανησυχητικό για τους «πράσινους» δεν είναι η 4η θέση, είναι ότι σε κανένα σημείο της χρονιάς δεν έδωσαν την αίσθηση ότι μπορούσαν πραγματικά να κοιτάξουν την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ ή τον Ολυμπιακό στα μάτια για μια ολόκληρη σεζόν. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο συμπέρασμα που αφήνει πίσω της η χρονιά 2025-26.