Άρης: Μία πτώση που δεν ξέρουμε εάν θα έχει ... τελειωμό

Αν υπάρχει μία ομάδα που η τελική της θέση δεν λέει όλη την αλήθεια για τη χρονιά που έκανε, αυτή είναι ο Άρης. Η 5η θέση μπορεί να μοιάζει φυσιολογική με βάση το μέγεθος του συλλόγου και τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου, όμως η εικόνα της ομάδας σε μεγάλο μέρος της σεζόν ήταν πολύ χειρότερη από αυτό που δείχνει η τελική κατάταξη να φαίνεται εν μέρει και ... κολακευτικό !

Οι «κίτρινοι» χρειάστηκαν ένα εξαιρετικό φινάλε στα playoffs των θέσεων 5-8 για να σώσουν τα προσχήματα και να κατακτήσουν τελικά την 5η θέση, αφού μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας βρισκόντουσαν σε απόσταση αναπνοής ακόμα και από το να χάσουν τη συμμετοχή τους στα playoffs των ευρωπαϊκών θέσεων.

Το καλοκαίρι ξεκίνησε στραβά και η σεζόν δεν συνήλθε ποτέ

Η χρονιά ουσιαστικά άρχισε με αποτυχία, ο πρόωρος ευρωπαϊκός αποκλεισμός δημιούργησε αρνητικό κλίμα από πολύ νωρίς. Ο Άρης είχε επενδύσει αρκετά στο καλοκαίρι, προχώρησε σε πολλές μεταγραφές και άλλαξε σημαντικά το ρόστερ του, όμως αντί να χτίσει πάνω σε αυτό, βρέθηκε από τον Ιούλιο να διαχειρίζεται απογοήτευση και αμφισβήτηση. Σε ομάδες του μεγέθους του Άρη, όταν χαθεί τόσο νωρίς ένας βασικός στόχος, η ψυχολογία επηρεάζεται ολόκληρη τη χρονιά και αποτυπώθηκε σε υπέρτατο βαθμό στις κερκίδες του Κλεάνθης Βικελίδης.

Πολλές αλλαγές, ελάχιστη συνοχή

Ο Άρης άλλαξε πολλά πρόσωπα, αλλά δεν κατάφερε να δημιουργήσει σταθερό κορμό, οι μεταγραφές ήταν πολλές και καλές βάση ποιότητας όμως οι ρόλοι άλλαζαν συχνά και η ομάδα έμοιαζε να ψάχνει συνεχώς τον εαυτό της. Αντί να παρουσιάζει πρόοδο όσο περνούσαν οι μήνες, συχνά έδινε την εντύπωση ότι ξαναξεκινούσε από την αρχή. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στο επιθετικό κομμάτι, όπου έλειπαν οι αυτοματισμοί και η χημεία ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές.

Τεράστιο πρόβλημα στο γκολ

Ίσως το μεγαλύτερο αγωνιστικό πρόβλημα της χρονιάς. Ο Άρης δυσκολεύτηκε αφάνταστα να σκοράρει. Σε μεγάλο μέρος της κανονικής διάρκειας είχε από τις πιο φτωχές επιθετικές επιδόσεις του πρωταθλήματος, με μόλις 20 γκολ σε 26 αγωνιστικές σύμφωνα με τα στοιχεία της σεζόν. Η κατάσταση βελτιώθηκε μόνο στα playoffs 5-8, όπου ξαφνικά η ομάδα πέτυχε περισσότερα από τα μισά γκολ που είχε βάλει σε ολόκληρη την κανονική περίοδο, αυτό από μόνο του εξηγεί πολλά... Όταν χρειάζεσαι σχεδόν ένα ολόκληρο πρωτάθλημα για να βρεις τρόπο να δημιουργήσεις και να εκτελέσεις σωστά, είναι αδύνατο να κοιτάξεις ψηλότερα από την 5η θέση, χωρίς να έχεις μία άμυνα που «μασάει σίδερα» και δεν δέχεται τέρμα εύκολα.

Τα τελευταία χρόνια ο Λόρεν Μορόν αποτελεί το σημείο αναφοράς του Άρη. Το πρόβλημα είναι ότι φέτος η ομάδα έδειξε να εξαρτάται υπερβολικά από αυτόν και ο Ισπανός ήταν ξεκάθαρο πως φέτος δεν βρισκόταν στα καλύτερα του. Οι μεγάλες ομάδες έχουν δύο και τρεις διαφορετικούς τρόπους να κερδίσουν ένα παιχνίδι, ο Άρης πολλές φορές έμοιαζε να έχει μόνο έναν, τον Ισπανό.

Η αλλαγή προπονητών δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερη αστάθεια

Κατά τη διάρκεια της χρονιάς υπήρξαν αλλαγές στον πάγκο ως προς τα πρόσωπα και διαφορετικές ποδοσφαιρικές προσεγγίσεις όπως ήταν φυσικό. Απόρροια όλου αυτού ήταν και η ομάδα να μην αποκτήσει ποτέ μία σταθερή αγωνιστική ταυτότητα, άλλο ποδόσφαιρο προσπαθούσε να παίξει σε ένα διάστημα, άλλο αργότερα. Οι ποδοσφαιριστές συχνά έμοιαζαν να εκτελούν οδηγίες χωρίς να έχουν αφομοιώσει πλήρως το πλάνο. Ο ερχομός του Μανόλο Χιμένεθ φάνταζε ιδανικός, όμως ούτε αυτός ήταν τελικά ο ιδανικός, αφού δεν μπορούμε να πούμε πως μακροημέρευσε ιδιαιτέρως στην συμπρωτεύουσα, με πολλά «σύννεφα» να δημιουργούνται κατά το χρονικό διάστημα παρουσίας του αφού τα «θέλω» του δεν φαινόντουσαν να περνάνε ... Πολλοί οι προπονητές λοιπόν και όταν λείπει η συνέχεια, λείπει και η σταθερότητα στα αποτελέσματα.

Ο Λεβαδειακός και ο ΟΦΗ έβαλαν τον Άρη σε θέση άμυνας

Ίσως η μεγαλύτερη ντροπή της χρονιάς για έναν σύλλογο με τις φιλοδοξίες του Άρη , χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε σε καμία περίπτωση οποιαδήποτε ομάδα αλλά όταν είσαι ο Άρης και αντί να παλεύεις για την τετράδα, βρέθηκες να κυνηγάς τον Λεβαδειακό και να κοιτάζεις με αγωνία τα αποτελέσματα του ΟΦΗ, σημαίνει ότι βρίσκεσαι σε τελείως λάθος δρόμο. Η ομάδα μπήκε στα playoffs 5-8 από μειονεκτική θέση και χρειάστηκε ένα πολύ καλό φινάλε για να προσπεράσει τους ανταγωνιστές της και εννοείται συνδυασμό πολλών αποτελεσμάτων. Ακόμη κι όταν τελικά κατέκτησε την 5η θέση, η αίσθηση που έμεινε ήταν πως απλώς περιόρισε το μέγεθος της αποτυχίας.

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι οι ίδιοι οι φίλαθλοι του Άρη αντιμετώπισαν την κατάκτηση της 5ης θέσης περισσότερο ως υποχρέωση παρά ως επιτυχία. Η γενική αίσθηση ήταν ότι η χρονιά είχε ήδη χαθεί πολύ πριν το φινάλε με τον πρόωρο αποκλεισμό απ' τα ευρωπαϊκά σαλόνια, στην συνέχεια η αδυναμία διεκδίκησης της τετράδας, οι χαμηλές επιθετικές επιδόσεις και η συνολική εικόνα της ομάδας δημιούργησαν έντονο προβληματισμό γύρω από το πρότζεκτ της επόμενης μέρας.

Ο Άρης δεν τερμάτισε 5ος επειδή ήταν άτυχος. Τερμάτισε 5ος γιατί σε ολόκληρη τη σεζόν παρουσίασε όλα τα συμπτώματα μιας ομάδας χωρίς ξεκάθαρη κατεύθυνση, με τον πρόωρο ευρωπαϊκό αποκλεισμό, τις συνεχείς αλλαγές, την έλλειψη συνοχής, τη δυσκολία στο γκολ και την υπερβολική εξάρτηση από συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές με προπονητές που ερχόντουσαν και έφευγαν.

Το γεγονός ότι χρειάστηκε ένα εντυπωσιακό φινάλε στα playoffs για να σώσει την 5η θέση λέει πολλά και το γεγονός ότι ούτε αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξει τη συνολική εικόνα της χρονιάς, λέει ακόμη περισσότερα με το αύριο να φαντάζει πιστέψτε με πολύ... δύσκολο.