Γιατί ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ δεν κατάφερε να διεκδικήσει το πρωτάθλημα ;

Όταν ξεκινούσε η σεζόν, αρκετοί θεωρούσαν πως ο Ολυμπιακός είχε βρει επιτέλους σταθερότητα στον πάγκο του με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έχοντας κατακτήσει έναν τίτλο ευρωπαϊκό και ας είναι τρίτης διαλογής διοργάνωσης, μ' έναν άνθρωπο που έχει μια ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα αλλά τελικά... φάνηκε πως παρά... είχε μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Στη διάρκεια της χρονιάς αποδείχθηκε ότι η επιμονή σε συγκεκριμένες αρχές και πρόσωπα λειτούργησε περισσότερο ως εμπόδιο παρά ως πλεονέκτημα.

Ένα μονοδιάστατο επιθετικό παιχνίδι

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του φετινού Ολυμπιακού ήταν η προβλεψιμότητα. Η ανάπτυξή του βασίστηκε υπερβολικά στις σέντρες και στις επιθέσεις από τα άκρα, χωρίς να υπάρχει η απαιτούμενη ποικιλία στο παιχνίδι του. Οι «ερυθρόλευκοι» δυσκολεύονταν να χτυπήσουν κάθετα, να βρουν χώρους ανάμεσα στις γραμμές και να δημιουργήσουν καταστάσεις που θα έφερναν τους επιθετικούς τους σε πλεονεκτική θέση. Όταν οι αντίπαλοι έκλειναν καλά τους διαδρόμους προς την περιοχή, ο Ολυμπιακός συχνά έδειχνε να μην έχει εναλλακτικό σχέδιο, με τον προπονητή τους να αρνείται να το δει αυτό κατάματα.

Οι εμμονές που κόστισαν

Κάθε προπονητής έχει παίκτες στους οποίους στηρίζεται περισσότερο. Στην περίπτωση του Μεντιλίμπαρ, όμως, υπήρξαν στιγμές που η επιμονή σε συγκεκριμένα πρόσωπα δημιούργησε ερωτήματα. Ακόμη και όταν ορισμένοι ποδοσφαιριστές δεν βρίσκονταν στην καλύτερη αγωνιστική τους κατάσταση, συνέχιζαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ άλλες επιλογές είτε δεν δοκιμάστηκαν αρκετά είτε αξιοποιήθηκαν αποσπασματικά. Το αποτέλεσμα του σκεπτικού αυτού ήταν η ομάδα να παρουσιάζει συχνά τα ίδια προβλήματα χωρίς να αναζητούνται διαφορετικές λύσεις.

Η περίπτωση Ροντινέι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα , με τον ίδιο να «πρέπει» να βρίσκεται αναγκαστικά στην αρχική ενδεκάδα είτε ως μπακ είτε ως εξτρέμ. Ο Βραζιλιάνος είναι ένας ποδοσφαιριστής με ενέργεια, καλή σέντρα και διάθεση να συμμετέχει στο επιθετικό παιχνίδι και μπορεί να δώσει λύσεις σε συγκεκριμένες συνθήκες, δεν το αμφισβητεί κανείς αυτό. Όμως... η μετατροπή του σε βασική επιλογή για τη θέση του εξτρέμ ανέδειξε και τις αδυναμίες της ομάδας. Ο Βραζιλιάνος δεν διαθέτει τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού ακραίου επιθετικού που θα κερδίσει καταστάσεις ένας εναντίον ενός με την ευκολία που θα μπορούσε κάποιος όπως ο Ζέλσον Μαρτίνς, θα απειλήσει με συνέπεια στο σκοράρισμα ή θα δημιουργήσει με ατομικές ενέργειες. Έδινε ορισμένα πράγματα στην ομάδα, αλλά όχι όσα θα μπορούσε να προσφέρει ένας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται φυσιολογικά σε αυτή τη θέση.

Η κατάργηση του «δεκαριού» και ο ρόλος του Ταρεμί

Ένα ακόμη στοιχείο που επηρέασε την επιθετική λειτουργία του Ολυμπιακού ήταν η απουσία ενός καθαρού δημιουργικού παίκτη πίσω από τον φορ. Η ομάδα έδειχνε να λειτουργεί χωρίς πραγματικό «δεκάρι», χωρίς εκείνον τον ποδοσφαιριστή που θα συνδέσει τη μεσαία γραμμή με την επίθεση, ενώ διέθετε τον πάντοτε ποιοτικό και πολλές κλάσεις ανώτερο Γιαζίτσι στο ρόστερ. Δεν συζητάμε καν την ύπαρξη Τσικίνιο, που πάντοτε είναι εκεί για να κληθεί όταν το ζητήσει ο κόουτς.

Αντ' αυτών είδαμε τον Ταρεμί να καλείται πολλές φορές να αναλάβει έναν ιδιαίτερα άχαρο ρόλο. Αντί να βρίσκεται συνεχώς στην περιοχή όντας ως βασίκός φορ ή αλλαγή του Ελ Κααμπί ή ακόμη και σε σχήμα με δύο καθαρόαιμα φορ,  όπου θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί το ένστικτο του σκόρερ, αναγκαζόταν να κινείται πιο χαμηλά, να συμμετέχει στην ανάπτυξη και να λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος, κάτι που ήταν σαφώς άχαρο να το βλέπεις. Αντιλαμβάνομαι πως το σκεπτικό του Μεντιλίμπαρ ως προς την χρησιμοποίηση του Ιρανού σ' αυτή την θέση μπορούσε να εξυπηρετήσει ορισμένες ανάγκες του συστήματος, αλλά περιόριζε τα στοιχεία που τον καθιστούσαν πραγματικά επικίνδυνο.

Ένα ρόστερ που δεν ήταν τόσο δυνατό όσο παρουσιαζόταν

 Πέρα από τις ευθύνες του προπονητή, υπάρχει και η πραγματικότητα του ρόστερ. Ο Ολυμπιακός δεν είχε την ποιότητα και το βάθος που πολλοί πίστευαν στην αρχή της σεζόν.Υπήρχαν αξιόλογες μονάδες, αλλά συνολικά η ομάδα έδειξε αρκετές αδυναμίες σε κομβικές θέσεις. Η έλλειψη δημιουργίας, η περιορισμένη παραγωγή από ορισμένους παίκτες και η απουσία εναλλακτικών λύσεων σε κρίσιμα σημεία της χρονιάς σε συνδυασμό με τις εμμονές του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ φάνηκαν καθοριστικές.

Γενικότερα, η φετινή αποτυχία του Ολυμπιακού να φτάσει στην κορυφή δεν μπορεί να αποδοθεί σε έναν μόνο παράγοντα, όμως... η υπερβολική προσήλωση του Μεντιλίμπαρ σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο παιχνιδιού, η έλλειψη εναλλακτικών στην ανάπτυξη, η χρήση ποδοσφαιριστών εκτός των ιδανικών τους ρόλων και οι αδυναμίες του ρόστερ αποτελούν όλα μαζί μια αρκετά πειστική εξήγηση.

Ο Ολυμπιακός έμοιαζε πολλές φορές προβλέψιμος, περιορισμένος δημιουργικά και χωρίς την απαιτούμενη ευελιξία για να ξεπεράσει τα προβλήματα που εμφανίζονταν μέσα στη σεζόν και σε ένα πρωτάθλημα που έχει δυναμώσει την τελευταία τουλάχιστον τετραετία και που οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, αυτά τα στοιχεία αποδείχθηκαν αρκετά για να τον αφήσουν πίσω στην κούρσα του τίτλου.