Πέντε λόγοι που εξηγούν γιατί η ΑΕΚ πήρε δίκαια και ίσως το πιο... μάγκικο πρωτάθλημα !

Η φετινή πορεία της ΑΕΚ προς την κορυφή ήταν αποτέλεσμα κυρίως ποιότητας, ενός μεγάλου σερί αποτελεσμάτων αλλά και το έντονο πείσμα από όλους και στιγμές που ουσιαστικά «γύρισαν τον διακόπτη» μέσα στην ομάδα. 

Ο Μάρκο Νίκολιτς χρειάστηκε χρόνο για να βρει τις σωστές ισορροπίες, όμως όταν αυτές βρέθηκαν, η ΑΕΚ απέκτησε σταθερότητα, χαρακτήρα και τελικά... νοοτροπία πρωταθλητή, μη αμφισβητήσιμο .

Η μετατόπιση του Πινέδα στη σχεδόν... φυσική του θέση

Ίσως η πιο κομβική αγωνιστική παρέμβαση μέσα στη σεζόν, ο Μάρκο Νίκολιτς αποφάσισε πως το ιδανικό 6αρι για φέτος θα ήταν ο Γκρούγιτς, κάτι που δεν του βγήκε σε καμία περίπτωση και έχοντας αποκλείσει από πολύ νωρίς το «χαρτί Γιόνσσον» τα περιθώρια είχαν στερέψει. Ήταν αρκετό το διάστημα που η ΑΕΚ έψαχνε ισορροπία στον άξονα, δοκιμάζοντας λύσεις που δεν απέδωσαν όσο θα περίμενε ο Νίκολιτς, ο Γκρούγιτς δεν μπόρεσε να προσφέρει αυτά που ζητούσε ο προπονητής στη θέση του «6», ενώ υπήρξαν στιγμές που ακόμα και ο Λιούμπισιτς χρησιμοποιήθηκε πιο πίσω δίπλα στον Περέιρα, χωρίς όμως η ομάδα να αποκτήσει έλεγχο αλλά αντιθέτως να οπισθοχωρεί σε πολλές περιπτώσεις όπως ήταν φυσικό λόγω και της αβεβαιότητας που ένιωθαν οι ίδιοι οι παίκτες αγωνιζόμενοι εκεί.

Η στιγμή που ο Πινέδα μεταφέρθηκε πιο χαμηλά, σε έναν ρόλο που γνωρίζει σαφώς καλύτερα παρ' ότι 8αρι, άλλαξε την εικόνα των «κιτρινόμαυρων». Η ομάδα έγινε πιο aggressive στις ανακτήσεις, πιο σωστή στις αποστάσεις της και κυρίως σταμάτησε να οπισθοχωρεί τόσο εύκολα μέσα στο γήπεδο. Ο Μεξικανός έδωσε ένταση, καθαρό μυαλό και καλύτερη κυκλοφορία, στοιχεία που έλειπαν από το παιχνίδι της ομάδας μέχρι τότε.

Από εκείνο το σημείο και μετά, η ΑΕΚ έδειξε να αποκτά ξανά κυριαρχία στη μεσαία γραμμή και μαζί με αυτήν επέστρεψε και η αυτοπεποίθηση και η ισορροπία που αναζητούσε τουλάχιστον ένα 3μηνο.

Το ματς με τον Ολυμπιακό που άλλαξε το mindset

Υπάρχουν παιχνίδια που λειτουργούν σαν σημείο καμπής σε μια σεζόν, ένα από αυτά ήταν και το 1-1 απέναντι στον Ολυμπιακό στον δεύτερο γύρο της κανονικής διάρκειας. Τα σοβαρά διαιτητικά λάθη εκείνης της βραδιάς δημιούργησαν έντονο εκνευρισμό και αίσθημα αδικίας μέσα στην ομάδα όμως όπως αποδείχθηκε εν τέλει αντί να τη λυγίσουν λειτούργησε αντίστροφα. Οι ποδοσφαιριστές και το τεχνικό τιμ ένιωσαν ότι έχασαν μια νίκη απέναντι σε έναν αντίπαλο που εκείνη τη μέρα δεν ήταν καλύτερός τους και αυτό πείσμωσε ολόκληρο το σύνολο. Από εκείνο το παιχνίδι και έπειτα οι «κιτρινόμαυροι» έπαιζαν σε άλλη ένταση που δεν μας είχαν συνηθίσει φέτος, ήταν σαν να ενεργοποιήθηκε ένα «πρέπει» μέσα στον σύλλογο και το αισθανόσουν σε κάθε γωνιά στα Σπάτα και στην Αγιά Σοφιά. Ένα mindset που έλεγε ότι το πρωτάθλημα δεν θα χαριστεί και ότι θα πρέπει να το πάρει κόντρα σ' όλους.

Ο ρυθμός των συνεχόμενων αγώνων

Αν κάτι φάνηκε ξεκάθαρα μέσα στη χρονιά, ήταν πως αυτή η ΑΕΚ είχε ανάγκη από αγωνιστικό ρυθμό. Όποτε υπήρχαν μεγάλες διακοπές ή περίοδοι αγωνιστικής απραξίας, η ομάδα επέστρεφε «βαριά», χωρίς ένταση και χωρίς τη συγκέντρωση που τη χαρακτήριζε στα καλύτερά της παιχνίδια. Αντίθετα, όταν έπαιζε συνεχόμενα έμοιαζε να την βοηθάει αρκετά και να βρίσκει ακόμα περισσότερο ρυθμό, οι αυτοματισμοί λειτουργούσαν καλύτερα, η πίεση ήταν πιο αποτελεσματική και οι παίκτες έβγαζαν μεγαλύτερη ένταση μέσα στο γήπεδο. Το σημαντικότερο για την ΑΕΚ ήταν ότι τα πιο κρίσιμα παιχνίδια της σεζόν ήρθαν σε μια περίοδο χωρίς μεγάλες διακοπές και εκεί κατάφερε να «χτίσει» το momentum που λέμε απλά και λαϊκά και να το διατηρήσει μέχρι το τέλος της χρονιάς.

Ο αποκλεισμός από τη Ράγιο Βαγιεκάνο

Παρότι αρχικά έφερε απογοήτευση, ο αποκλεισμός από τη Ράγιο Βαγιεκάνο όπως αυτή ήρθε στο τέλος... λειτούργησε τελικά σαν ένα ισχυρό ψυχολογικό boost για την ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς.

Η ομάδα είχε πιστέψει πραγματικά στην πρόκριση όπως πήγαινε η έκβαση της δεύτερης αναμέτρησης και όταν ήρθε ο αποκλεισμός, έμεινε με την αίσθηση ότι μπορούσε να τα καταφέρει απέναντι σε έναν αντίπαλο που έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης. Αυτή η συνειδητοποίηση άλλαξε πολλά μέσα στα αποδυτήρια και πλέον άπαντες κατάλαβαν ότι μπορούσαν να σταθούν σε υψηλό επίπεδο και να τους δοθεί η επιβεβαίωση που είχαν ανάγκη ψυχολογικά. Κάπου εκεί λοιπόν γεννήθηκε η ανάγκη να δώσει της απαντήσεις της εγχώρια, μετατρέποντας την ευρωπαϊκή πικρία σε κίνητρο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Το πιο γεμάτο ρόστερ της κατηγορίας

Ο Νίκολιτς χρειάστηκε χρόνο για να προσαρμοστεί, να καταλάβει το ρόστερ και να βρει τις ισορροπίες του. Ωστόσο, αυτό που τον βοήθησε να αντέξει τις δυσκολίες και να μην «καεί» στις δύσκολες στιγμές δεν ήταν μονάχα η στήριξη που είχε από πλευράς διοίκησης αλλά και η ποιότητα και... το βάθος της ομάδας !

Για ακόμη μία χρονιά, η ΑΕΚ είχε ίσως το πιο ολοκληρωμένο και πιο ποιοτικό ρόστερ της κατηγορίας. Όχι τέλειο, αλλά πιο γεμάτο και πιο ισορροπημένο από τους άμεσους ανταγωνιστές της, υπήρχαν λύσεις, προσωπικότητες και παίκτες που μπορούσαν να καλύψουν κενά ή να αλλάξουν τη ροή ενός αγώνα.

Τελικά αυτό φάνηκε και στην αντοχή της ομάδας μέσα στη σεζόν, η ΑΕΚ δεν λύγισε παρά την κακή της εικόνα σε ορισμένα χρονικά διαστήματα και μάλιστα το μετέτρεψε σε αήττητο σερί, διατηρώντας τη συνοχή της και στο τέλος δικαιώθηκε κατακτώντας τί άλλο ; Το πρωτάθλημα !