Αλαζονεία αντί για ανάλυση, το λάθος «αφήγημα» μετά τον αποκλεισμό της ΑΕΚ

Ο αποκλεισμός της ΑΕΚ από τη Ράγιο Βαγιεκάνο δεν ήταν ούτε «ντροπή», ούτε «αποτυχία» με την έννοια που βιάστηκαν πολλοί να του δώσουν, ήταν, πάνω απ’ όλα, μια υπενθύμιση του τι πραγματικά είναι το ποδόσφαιρο, δηλαδή ο βασιλιάς των σπορ, το πιο απρόβλεπτο και δίκαιο μέσα στην αδικία του άθλημα.

Γιατί εδώ βρίσκεται και η μεγάλη παρεξήγηση του Έλληνα μέσου οπαδού. Έχει μάθει να βλέπει το αποτέλεσμα αποκομμένο από το πλαίσιο, να κρίνει με βάση το όνομα, την «ιστορία», τη φανέλα. Αν δεν αναγνωρίζει τον αντίπαλο, αυτομάτως τον υποτιμά, αν αποκλειστεί ελληνική ομάδα από κάποιον «άγνωστο», τότε φταίει μόνο η δική μας ομάδα. Δεν υπάρχει ενδιάμεσο, δεν υπάρχει η παραδοχή ότι ο άλλος μπορεί απλώς να είναι καλός.

Και όμως, η Ράγιο Βαγιεκάνο δεν είναι τυχαίο σύνολο, δεν είναι «περαστική». Είναι μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια χτίζει με συνέπεια, μια σαφή αγωνιστική ταυτότητα και με έναν προπονητή που έχει αφήσει ξεκάθαρο αποτύπωμα ήδη αυτά τα δύο χρόνια. Στη La Liga, ένα από τα πιο απαιτητικά πρωταθλήματα στον κόσμο, κοντράρει στα ίσια ομάδες με πολλαπλάσιο μπάτζετ και βάρος φανέλας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σύνολα όπως η Ρεάλ Μαδρίτης , Μπαρτσελόνα δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν απέναντι της.

Από την άλλη, η ΑΕΚ μπορεί να αποκλείστηκε, αλλά δεν απέτυχε. Το να αντιμετωπίζεις μια ομάδα σε αγωνιστική άνοδο, δεμένη, με ξεκάθαρο πλάνο, δεν είναι απλή υπόθεση και σίγουρα δεν ακυρώνει τη συνολική προσπάθεια μιας χρονιάς. Αντίθετα, δείχνει το επίπεδο στο οποίο πρέπει να φτάσεις για να σταθείς με συνέπεια στην Ευρώπη και δεν μιλάμε για την ΑΕΚ αποκλειστικά αλλά για τους ελληνικούς συλλόγους κατ' επέκταση.

Το πρόβλημα είναι αλλού και εντοπίζεται κατ' εμέ στη νοοτροπία. Ο Έλληνας οπαδός συχνά δεν ενδιαφέρεται να κατανοήσει το παιχνίδι, δεν βλέπει δομές, δεν βλέπει δουλειά, δεν βλέπει εξέλιξη, βλέπει μόνο το «μέσα-έξω». Αν η ομάδα του περάσει, όλα είναι σωστά, αν αποκλειστεί αδιαφορεί και εάν μία.. άλλη ομάδα ελληνική που σαφώς δεν υποστηρίζει αποκλειστεί τότε τα «βαφτίζει» και όλα λάθος. Μια απόλυτη, σχεδόν παιδική προσέγγιση, που δεν αφήνει χώρο για ανάλυση.

Και κάπου εκεί χάνεται και η ουσία του ποδοσφαίρου, γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τρόπαια και προκρίσεις. Είναι διαδικασία, είναι εξέλιξη, είναι ιδέες μέσα στο γήπεδο, είναι να αναγνωρίζεις πότε ο αντίπαλος ήταν καλύτερος,  όχι απλώς πιο «τυχερός» ή «άγνωστος».

Ο αποκλεισμός της ΑΕΚ από τη Ράγιο δεν είναι λόγος χλευασμού, θα έπρεπε να είναι αφορμή για να δούμε λίγο πιο καθαρά την πραγματικότητα, ότι δηλαδή το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί. 

Πρέπει άπαντες να αντιλαμβανόμαστε τί είναι το ποδόσφαιρο, πώς παίζεται αυτό το άθλημα εάν θέλουμε να... κριτικάρουμε αλλά αυτό απαιτεί κάτι που σπανίζει, να αγαπάς το ποδόσφαιρο λίγο πιο «αγνά, ρομαντικά, ποδοσφαιρικά» και κάπως λιγότερο οπαδικά.