Κάτι βράδια σαν τα χθεσινά απωθούν τα παιδιά από το ελληνικό ποδόσφαιρο...

Για να μην παρεξηγηθώ, σ' αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για ανθρώπινα διαιτητικά λάθη.

Εχθές ντράπηκε και η ντροπή, εχθές είδαμε μία διαιτησία βγαλμένη από χρόνια που στέρησαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο την ανέλιξη του και δυστυχώς φαίνεται πως οδηγούμαστε ξανά σε εποχές που θέλαμε να ξεχάσουμε όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο .

Υπάρχει μια πίκρα που δύσκολα μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητή από έναν φίλαθλο που δεν τη βίωσε από μέσα ή από την πλευρά του φερόμενου ως «αδικημένου», ακόμη κι αν αυτός ο φίλαθλος σήμερα αποδέχεται ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο πέρασε περιόδους που δεν το τίμησαν. 

Σήμερα γράφω καθαρά με την ιδιότητα του φίλου του αθλήματος που με ανάγκασε να βλέπω 22 μαντραχαλάδες να κυνηγάνε μία μπάλα. Ως παιδί, μεγαλώνοντας τις Κυριακές του ελληνικού πρωταθλήματος, υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση ότι το παιχνίδι δεν παιζόταν πάντα επί ίσοις όροις. Κι αυτή η αίσθηση, σωστή ή λανθασμένη, ήταν αρκετή για να αλλοιώσει το όνειρο πολλών από εμάς.

Δεν ζητήθηκε ποτέ κάτι υπερβολικό. Το αυτονόητο ζητήθηκε, δηλαδή ένα ποδόσφαιρο καθαρό, όπου το αποτέλεσμα να κρίνεται μέσα στις τέσσερις γραμμές, χωρίς σκιές και χωρίς παράγοντες που να βαραίνουν περισσότερο από την ίδια την προσπάθεια των ομάδων. Όταν αυτό δεν συμβαίνει ή όταν τουλάχιστον έτσι εκλαμβάνεται οι συνέπειες δεν αφορούν μόνο έναν σύλλογο, αλλά ολόκληρο το οικοδόμημα. Είναι δύσκολο να το αντιληφθεί αυτό κάποιος που εθελοτυφλεί και πάντα αναρωτιόμουν πώς γίνεται ένας αγνός φίλαθλος να εθελοτυφλεί , ποια είναι τα συμφέροντα του ; Δεν έχει συμφέροντα... αλλά έχει παρωπίδες, άσχημο αυτό. Δεν συμβαίνει μόνο με τον αθλητισμό αυτό στην χώρα μας, συμβαίνει σε πολλούς τομείς αλλά αντιλαμβάνεστε ότι δεν είναι της παρούσης.

Ίσως γι’ αυτό το ελληνικό ποδόσφαιρο έμεινε για χρόνια πίσω, ίσως γι’ αυτό έχουμε να πανηγυρίζουμε σε συλλογικό επίπεδο μονάχα μία ευρωπαϊκή επιτυχία, που όσο σημαντικές κι αν είναι, αφήνουν την αίσθηση ότι θα μπορούσαμε να έχουμε φτάσει και ψηλότερα, γιατί ας μην γελιόμαστε μιλάμε για ένα σύγχρονο «Ιντερτότο», μία τρίτης διαλογής  διοργάνωση νεοσύστατη που μέχρι εχθές δεν γνωρίζαμε ότι θα «γεννηθεί». 

Και πραγματικά στενοχωριέμαι που τη φετινή χρονιά, από πολύ νωρίς, γεννήθηκε ξανά η εντύπωση μιας επιστροφής σε εποχές που κανείς δεν θα ήθελε να ξαναζήσει. Μπορεί να λέγεται ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν, μπορεί να υπάρχει η διάθεση κατανόησης όμως για όσους μεγάλωσαν με αυτό το βάρος, η αίσθηση αυτή δεν σβήνει εύκολα και κάθε παρόμοια εικόνα την ξυπνά ξανά.

Τον συνεπήρε το κλίμα ενός ντέρμπι ;

Εχθές είδαμε έναν διαιτητή αν μη τι άλλο πάρα πολύ έμπειρο, όπου δεν επιτρέπεται να προβαίνει σε τέτοια διαιτητικά λάθη. Διαιτητής δεν είμαι , δημοσιογράφος είμαι αλλά από αυτή την θέση μπορώ να γνωρίζω και τους κανονισμούς λίγο παραπάνω από έναν αγνό φίλο μιας ομάδας που θα φωνάξει και θα δει την ομάδα του για να του φτιάξει την ημέρα όσο και αν πιστεύει πως από τον καναπέ του γνωρίζει τα πάντα, δεν γνωρίζεις φίλε μου... ο εγωισμός σου και οι παρωπίδες σου σε οδηγούν σ' αυτό το συμπέρασμα.

Δεν θα μπω σε διαδικασία εξονυχιστικής ανάλυσης διαιτητικής, είναι κουραστικό , θα αναρωτηθώ απλά πώς γίνεται να είσαι διαιτητής «Elite» κατηγορίας και να ξεχνάς βασικούς κανονισμούς όπως η κόκκινη του Ποντένσε ; Δεν θα σχολιάσω τις τρανταχτές κίτρινες που έπρεπε να δοθούν ανά διαστήματα κατά την διάρκεια του παιχνιδιού εκατέρωθεν και στις δύο πλευρές.

Ίσως την διαιτητική ομάδα την συνεπείρε η ατμόσφαιρα ενός ελληνικού ντέρμπι που μεταξύ μας κιόλας πάντοτε ήταν μαγική. Μην ξεχνιόμαστε σ' αυτό το άρθρο κάναμε λόγο για ανθρώπινα διαιτητικά λάθη.