Euro 2004: Το πρώτο βήμα ενός αξέχαστου ταξιδιού για την εθνική!

Ήταν 12 Ιουνίου του 2004, όταν το στάδιο «Dragao» φιλοξένησε την έναρξη εκείνου του Euro ανάμεσα στην Πορτογαλία και την Ελλάδα.
Ένα ματς που αποτελεί την αρχή ενός υπέροχου κι αξέχαστου ταξιδιού για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.
Γράφει ο Δημήτρης Δημόπουλος

Η Ελλάδα έως τότε ήταν μια εθνική χωρίς πολλές διακρίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις και συνεπώς και στο Euro της Πορτογαλίας δεν υπολογιζόταν από τους αντιπάλους όσο άλλες εθνικές. Όμως η αρμάδα του Όττο Ρεχάγκελ πήγε στην Πορτογαλία και στην πορεία της διοργάνωσης βάλθηκε να τρελάνει όχι μόνο όλη την Ευρώπη αλλά κι εμάς τους ίδιους, διότι ό,τι διαδραματίστηκε στα γήπεδα της Πορτογαλίας ήταν ένα ωραίο και άπιαστο όνειρο.

Η εθνική μας ομάδα κατέκτησε την κορυφή εκείνης της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της κι αυτή η επιτυχία είναι η μεγαλύτερη που έχει σημειωθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο έως σήμερα. Μια στιγμή που για όσους την έζησαν δε θα την ξεχάσουν ποτέ και που για τους νεότερους θα μνημονεύεται για πάντα. Τα παιδιά του Όττο Ρεχάγκελ έγιναν ήρωες και ο Γερμανός προπονητής, ο ευεργέτης μιας ολόκληρης χώρας.

Το εναρκτήριο παιχνίδι για την εθνική ήταν και το εναρκτήριο της διοργάνωσης. Κόντρα στη γηπεδούχο και διοργανώτρια Πορτογαλία των Λουίς Φίγκο, Ντέκο, Κριστιάνο Ρονάλντο, Νούνο Γκόμες και άλλων αστεριών, οι πιθανότητες που είχαμε για κάτι καλό ήταν λίγες. Η Ελλάδα όμως μπήκε στο παιχνίδι χωρίς να φοβηθεί τον αντίπαλο και τηρώντας κατά γράμμα το πλάνο του Ρεχάγκελ, έκανε την απόλυτη έκπληξη και κατάφερε να φύγει με τους τρεις βαθμούς της νίκης από την πρεμιέρα της διοργάνωσης.

Ήδη η Ευρώπη άρχισε να μας συζητάει, ήδη τα παιδιά του Ρεχάγκελ άρχισαν να πιστεύουν ότι μπορούν να πάνε ψηλά στη διοργάνωση, ήδη τα θεμέλια άρχιζαν να χτίζονται κι όταν οι βάσεις είναι γερές, τότε δύσκολα γκρεμίζονται. Ομολογουμένως εκείνη η φουρνιά παικτών ήταν μια φουρνιά γεμάτη ταλέντο, προσωπικότητα και εμπειρία, καθώς είχε αποδείξει ο κάθε παίκτης ξεχωριστά πως μπορεί να σταθεί σε υψηλό επίπεδο με το σύλλογό του. Το μόνο που ήθελε η ομάδα ήταν έναν καλό προπονητή, ώστε να της δώσει μια ταυτότητα και όλοι μαζί να προχωρήσουν ενωμένοι. Αυτό τον ρόλο τον ανέλαβε ο Όττο Ρεχάγκελ και μάλιστα με απόλυτη επιτυχία.

Η Ελλάδα στο πρώτο ματς ήταν εξαιρετική, μπλόκαρε τους Πορτογάλους και κατάφερε να τους αιφνιδιάσει σε σημείο που δεν μπόρεσαν σε κανένα σημείο του αγώνα να βρουν αντίδραση. Μπορεί το ταλέντο εκείνης της Πορτογαλίας να… ξεχείλιζε όμως τόσο το άγχος της πρεμιέρας, πρέπει να κερδίσεις, όσο και η αγωνιστική συνέπεια της εθνικής μας, έγιναν οδηγοί για την πρώτη μεγάλη έκπληξη του θεσμού. Η Ελλάδα άνοιξε το σκορ με τον Γιώργο Καραγκούνη μόλις στο 7’ της αναμέτρησης έπειτα από λάθος πάσα του Πάουλο Φερέιρα. Ο «Κάρα» πήρε την μπάλα έξω από την περιοχή, διένυσε μερικά μέτρα μ’ αυτή και με συρτό σουτ εκτός περιοχής, νίκησε τον Ρικάρντο, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα κι εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο το δώρο των αντιπάλων.

Το σενάριο έγινε ακόμα καλύτερο, όταν στο 51’ η εθνική έβγαλε την τέλεια αντεπίθεση, με τον Γιούρκα Σεϊταρίδη να ανατρέπεται από τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Πιερλουίτζι Κολίνα να σφυρίζει αμέσως πέναλτι. Ο Άγγελος Μπασινάς ανέλαβε την εκτέλεση και με αριστουργηματικό χτύπημα έκανε το 2-0, παγώνοντας τους γηπεδούχους ξανά. Το σοκ ήταν μεγαλύτερο μετά το τέρμα του Μπασινά, η πίεση μεγάλωσε και τελικά το μόνο που κατάφερε η Πορτογαλία, ήταν να μειώσει στις καθυστερήσεις (90+3’) με τον Κριστιάνο (κεφαλιά), έπειτα από κόρνερ.

Το πρώτο κομμάτι εκείνης της λαμπρής ιστορίας είχε ήδη γραφτεί. Τότε δεν το ήξερε κανείς, ίσως να μην το είχε σκεφτεί κιόλας ότι μπορεί να λάβει χώρα. Αυτό που όλοι είχαν στο μυαλό τους ήταν η τεράστια επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου λόγω για το μεγάλο διπλό που σημειώθηκε.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια